ناحيه‌اى نميدانند و ضمنا تعداد نفوس مملكت هم معلوم مىشود و تمام افراد ملت را هواخواه مجلس قرار ميدهند اما در ايران انتخاب را از روى طبقات انتخاب و مقرر كردند و به ترتيب اضافى انتخاب كردند يعنى ملت طهران را به چند طبقه منقسم كردند : شاهزادگان قاجاريه - علماء و طلاب - مالكين و زارعين اعيان و اشراف - تجار - بزازان - آهنگران - كتابفروشان - مسكران - اطبا چلوپزان - بنايان - آجرپزان - حماميها - دلاكها - آشپزها - كوره‌پزها - حمالها - نانواها - بقالها - كبابىها - توتون‌فروشها - عطارها - حلبىسازها و امثال آنها ، اما در ولايات فقط شش طبقه قرار دادند : شاهزادگان و قاجاريه - علماء و طلاب - اعيان و اشراف - ملاكين و فلاحين - تجار - اصناف نتيجه اين ترتيب بسيار غلط اين شد كه شهر كوچكى مثل طهران شصت و دو نفر وكيل پيدا كرد و ايالت وسيعى مثل آذربايجان دوازده نفر و ايالت فارس كرمان و خراسان شش نفر و خود اين اختلاف باعث تفرقه كليه اهالى شد بعلاوه ابدا اسمى از ايليات برده نشده و با آنكه يك مشت ملت ايران چادرنشين و ايليات هستند به كلى محروم ماندند و يكى از اعضاء رئيسه ملت از ابتدا قطع شد بعلاوه اغلب از دهات به كلى بىحق شدند و انتخاب مخصوص بشهرها شد مثلا شش نفر وكيل از كرمان بطهران آمد در حالتى كه هيجده بلوك معتبره كرمان از انتخاب آنها بىخبر بودند و آنها را ابدا نميشناختند و اين شش نفر را فقط مردم شهر كرمان آن هم رؤساى هر طبقه آن انتخاب نموده بودند . بلوچستان - رفسنجان - سيرجان - نرماشير - جيرفت - گرمسير - بردسير - ساردو - بزنجان - زرند و كوهبان و امثال آنها با تمام توابع و اهالى و سكنه مزارع متعلقه بهريك از آنها بىحق و بىاطلاع ماندند ، نه تنها در بلاد بعيده اين طور شد بلكه مزارع و قصبات قريبه بپاى تخت هم مشمول اين بىاعتنائى شدند